Er was eens een liedje..
De beste liedjes zijn altijd diegene die op een bepaald moment in je leven aanhaken bij hoe je je voelt: Een gebroken hart, nieuwe liefde, eenzaamheid, alles gaat voor de wind of alles zit tegen er is altijd wel iets wat helemaal aansluit bij dat moment. September komt er weer aan en dan denk en luister ik vaak toch even naar het nummer 'We beginnen pas' van De Dijk wat iedere keer weer een gevoel van geluk, nieuwe zin en onoverwinnelijkheid geeft: "Ik loop over straat met de zon in mijn knopen, een lucht zo mooi als ik nog nooit heb gezien, een oude hit uit een raam en de ruis in de bomen en opeens dat gevoel weer: het kan nog misschien".
Zo is er ook een cd van Marc Cohn, 'Join the parade' die zoveel kracht bezit dat het soms maar moeilijk te bevatten is. Dat komt misschien nog wel het meest door het verhaal achter die CD. Marc Cohn was slachtoffer van een overval waarbij hij onder dwang zijn auto af moest staan aan een man die op de hielen gezeten werd door de politie. Het ging niet snel genoeg en er werd geschoten. Marc Cohn werd geraakt maar wonder boven wonder bleef de kogel hangen bij zijn slaap (Het Engelse woord daarvoor is temple). De CD die hij daarna uitbracht stond grotendeels in het teken daarvan van wat er die avond en de periode daarna gebeurde gekoppeld aan de New Orleans die hem de inspiratie gaven om weer te gaan schrijven. Als je dat verhaal kent en vervolgens luistert naar 'Join the parade' of 'Live out the string' dan is de levenskracht in elke zin terug te vinden. De nuchterheid of simpele waarheid als contrast is te vinden in 'Life goes on'.
Terwijl ik dit schrijf kijk ik ondertussen even naar wat Marc Cohn in de tussentijd gedaan heeft en zo is er toevalligerwijs sinds een aantal maanden een nieuwe CD van hem met liedjes uit zijn jeugd en/of herinnering onder de titel 'Listening booth 1970'. Bekijk hieronder een kijkje achter de schermen van dit nieuw album, via de rode knop met het witte liggende driehoekje kom je bij een aantal andere video's met nummers van dezelfde CD.
Een van interview met Marc Cohn voor Nightline van ABC over dezelfde plaat kun je via de volgende link bekijken: Interview Marc Cohn, ABC
Een andere CD met een bijzonder verhaal is 'All this time' van Sting, een live-album waar de opnames al lang van te voren gepland stonden. Iedereen was er klaar voor die dag en toen gebeurde er iets in New York waarvan de gevolgen in hele wereld nog steeds voelbaar zijn; de aanslagen van 11 september. De opnames gingen door en zo is 'All this time' niet alleen een prachtige plaat geworden maar ook een tijdsdocument; Een muzikale foto van een dag in september.
De aanleiding voor het schrijven van dit alles kwam na het horen van een nummer wat het in zich heeft om een klassieker te worden en afkomstig is van de zanger van Guillemots; Fyfe Dangerfield. In de ingelaste pauze tussen de tweede en de derde plaat van die band heeft hij een solo-CD opgenomen met daarop o.a. het prachtige nummer 'Livewire'. Dankzij wat speurwerk vond ik op internet een prachtige live-opname daarvan en ook al moet je er even wat moeite voor doen, het is het absoluut waard!
Volg de link onder de afbeelding en schuif aan rechterzijde de scrollbar wat naar beneden, klik op Fyfe Dangerfield en geniet.
http://www.mercuryprize.com/sessions/
Er is daar ook nog materiaal van o.a. Noah and the wale, Mr. Hudson en Corinne Bailey Rey (mooie versie van Stars) te horen.
