Het plannetje dat ik eerder dit jaar bedacht is uitgekomen en zo vertrok ik op 21 november opnieuw naar Nieuw-Zeeland. Om rond te trekken, te herontdekken, vakantie te vieren om te genieten. Wat moest er echter nog eerst veel werk verzet worden. Op het laatste moment onderhuurders voor mijn huis gevonden en zo verhuisde ik voor mijn gevoel twee keer. Het grootste deel aan spullen ging naar zolder en ik met twee rugzakken vertrok naar Nieuw-Zeeland. Werk afgerond, in het weekend nog mijn dichtbundel gepresenteerd en vlak voor vertrek mijn huisje aan kant gemaakt, ik was er klaar voor. Een pijnlijke voet ja (kom ik later op terug), maar ik had er zin in en ging. Gezellig op Schiphol met mijn zusje en mijn nichtje nog even gezeten en gepraat. Ik zat nog vol in de adrenaline van het opruimen van mijn huis en het inpakken en wist dat ik ging reizen, wilde, had er zin in maar er bewust van zijn? Nee, niet echt. Zo stapte ik het vliegtuig in. De eerste vlucht die me naar Seoul bracht. Kleine stoeljes en een gespierde buurman die meer ruimte nodig had dan het stoeltje hem gaf en zo kwam ik met een paar uur slaap in Seoul aan. Anderhalf uur Seoul. Wat doe je dan? Je loopt een beetje rond, kijkt wat naar een verloren jazz-bandje en drinkt nog maar een kop koffie. En hup de volgende vlucht in naar Auckland. Nog een keer twaalf uur onderweg. Deze keer ruimere stoelen en voldoende beenruimte om meerdere uren te kunnen slapen. Aan de praat geraakt met een Zuid-Koreaan die samen met zijn vrouw en dochter twee weken uittrok voor heel Nieuw-Zeeland. Op de vraag waarom ik maar anderhalf uur en niet langer in Seoul doorbracht moest ik hem het antwoord gedeeltelijk schuldig blijven. Ik wilde naar Nieuw-Zeeland. Wie weet een volgende keer.

Het voordeel van ergens een tweede keer komen is dat je de weg een beetje kent. Je weet welke bus te pakken en zo stond ik nadat de douane mijn tent en schoenen een grondige inspectie en respectievelijk schoonmaakbeurt hadden gegeven redelijk snel in de straat waar het pensoinnetje moest zijn. Het barretje aan het begin van de straat zag er goed uit en zo zie je jezelf,  terwijl je voor je gevoel al achttien maaltijden in het vliegtuig hebt gehad, toch nog een ontbijtje bestellen met lekker veel vers fruit. Daarna op weg naar het pensionnetje dat nog maar net in gebruik leek te zijn. Misschien zelfs niet helemaal aan alle regels voldeed. Iets met brandmelders en geen bord met pension in de tuin. Het bed was keihard en de kamer klein maar veel heb je niet nodig na zo’n lange reis. Ik heb het to zeven uur weten te rekken dankzij een gepsrek met een andere gast. Daarna slapen, om twee uur wakker en dan om acht uur echt niet meer kunnen slapen. De dag doorgekomen met lopen en me zorgen beginnen te maken over de pijn in mijn voet. Anderhalve week voor vertrek deed ik de deur dicht voordat mijn voet er langs was en die kwamen hard in aanraking met elkaar. Na het weekend de doktersassistente gebeld en die zei: ‘mogelijk gekneusd en daar kunnen we niet zoveel aan doen’. De pijn verbeten, gewerkt en op reis gegaan maar nu deed het wel erg veel pijn. Goed, eerst maar uit Auckland weg en dan misschien maar eens bij een dokter langs.

Net als vorig jaar was het moment dat ik de bus instapte het moment dat mijn vakantie pas echt begon. De glooiende groene heuvels trekken als een niet aflatend schouwspel aan je voorbij en verbaas je je weer over de schoonheid van dit land. Een koffiestop halverwege en vier en een halfuur later sta je dan weer in Paihia. Wat een heerlijk gevoel!!! Hotel gevonden en ingecheckt en daarna een ijsje aan het water. Je ziet inmiddels wel waarom ik weer terug wilde 😉

Een goede nacht geslapen met een waakmoment rond vijf uur en daarna toch maar langs naar de dokter. Die zei:  Ik denk dat je je teen gebroken hebt maar het heelft goed. Als je wilt kun je nog in KeriKeri een röntgenfoto laten maken maar we kunnen er voor de rest niet heel veel aan doen. Twee tot vier weken voor het herstel in acht nemen en hetzelfde voor het afnemen van de pijn. Het is gelukkkig al minder dan toen ik in Nieuw-Zeeland aankwam maar af en toe die pijnscheuten door merg en been, zijn niet je dat. Even volhouden dus.

Vandaag ook maar eens even een rustige dag ingepland. Lekker gehangen in mijn hotelkamer. Lopen spelen met mijn nieuwe 360 graden camera waarvan je de eerste resultaten hebt gezien en zo nog maar eens even een stukje lopen om daarna een hapje klaar te maken. Morgen er maar eens op uit. En nog meer genieten van het weer in dit prachtige land en deze mooie plaats te zijn. Ik blijf hier in ieder geval tot eind volgende week. Vanaf donderdag ga ik de tent weer in. Eens kijken hoe met dat weer bevalt..

Menu